الهيّات در نهج‌البلاغه در اين سطح وسيع بررسى شود ، همهء موضوعاتى كه در نهج‌البلاغه مطرح شده است ، زير اين عنوان قرار مىگيرد چرا كه هيچ يك از موضوعات از اين دايره خارج نيست . البتّه اين بحث محتاج به استقصاى وسيع است و ما در اينجا فقط اين نكته را متذكّر مىشويم كه امكان توسعهء بحث با عنوان الهيّات بسيار است ، پس اگر ما - به يارى خدا - برخى از مباحث را كه در كتابهاى كلام و فلسفه و اصول دين عنوان مستقل ندارند در اين بحث وارد كرديم ، از موضوع خارج نشده‌ايم . الهيّات در نهج‌البلاغه دين اسلام دين معرفت و خداشناسى و توحيد و پرستش خداى يگانه است . در عين آنكه تمام آيات قرآن در هر رشته اعجاز و درخشان و نور است ، الهيّات آن درخشندگى و جلوه‌اى خاص دارد . كلمهء اسلام ، كلمهء توحيد است و دعوت اسلام از اين كلمه آغاز مىشود و همهء برنامه‌هاى قرآن و اسلام بر اين اساس قرار دارد كه آدميان خدا را به يگانگى بشناسند و فقط او را معبود و مستحقّ پرستش بدانند و غير او را پرستش نكنند و به حكومت غير خدا گردن ننهند و در برابر هيچ قانون و برنامه و مسلك و مرامى جز شريعت الهى خاضع و تسليم نباشند . يكى از شؤون توحيد بارى تعالى اين است كه حكم و قانونگذارى مخصوص خداست « إِنِ الحُكمُ إِلّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلّا تَعبُدوا إِلّا إِيّاهُ » « 1 » ، و ديگران - هر كس باشد ، فرد يا ملّت يا جامعه يا اكثريّت - حق و صلاحيّت قانونگذارى

--> ( 1 ) . يوسف ( 12 ) آيهء 40 .